#Zemblabla – Deel 1

Etiketkinderen

Vanavond heeft Zembla een uitzending over psychiatrische stoornissen, net als op 18 september 2010. De uitzending van toen, de ADHD-Hype, had ik niet gezien. Rond die uitzending is een heel wat onrust ontstaan. Er zou sprake zijn van verkeerde beeldvorming, het zou niet objectief zijn, er zou flink geknipt en geplakt zijn tijdens de montage om de beeldvorming die Zembla wil bereiken te ondersteunen.

Als voorbereiding van vanavond besloot ik de uitzending alsnog te gaan kijken. En wat een subtiliteit wordt er in de uitzending tentoon gespreid. De uitzending zit vol met verborgen manipulaties van het publiek, er is volgens mij inderdaad flink wat gehakt en geplakt en er komen heel wat ervaringsdeskundige moeders en ouders aan het woord die ons door hun (vaak niet al te ruime) ervaring met medicatie precies kunnen vertellen dat de medicatie tot de groep van de harddrugs, zoals speed en cocaïne, behoort.

Ik zou je willen vragen de uitzending van toen terug te kijken voordat je verder leest:

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/853256

En, gekeken? Hoe heb jij het ervaren?

Hoe ik het zie is als volgt:

Dr. Pereira

Gerespecteerd kinderarts in Rotterdam, wordt neergezet als iemand die met het grootste gemak de diagnose ADHD stelt en met veel plezier pillen voorschrijft. Pillen afkomstig van een apotheker in Bakel, die zelf langwerkende medicatie, die overigens vergoed werd door de zorgverzekeraars, i.t.t. de langwerkende medicatie van de farmaceutische industrie, bereid. Maar dit terzijde. Dr. Pereira zou medelijden hebben met kindertjes die niet gediagnosticeerd zijn, terwijl duidelijk is dat ze wel ADHD hebben. Zembla gooit gul haar eigen sausje over de takes van dr. Pereira met de bedoeling hem in een kwaad daglicht te stellen.

Dr. Allen Francis

Psychiater uit de VS en tevens grondlegger van de DSM-!V, wordt heel positief neergezet door Zembla. Als voorzitter van de commissie die het handboek voor de psychiatrie, de DSM-IV, schreef meldt hij dat dit ertoe geleid heeft dat er nu tweemaal zoveel diagnoses gesteld worden dan in het tijdperk vóór het beroemde handboek. Hij voelt zich daarvoor verantwoordelijk (ach gossie) en is bang dat met de nieuwe DSM-V, een upgrade van IV, er nog meer diagnoses zullen worden gesteld bij mensen die helemaal geen behandeling nodig hebben. Gevolg is dat dr. Francis zich nu inzet voor zo min mogelijk diagnoses en tegen medicijngebruik. Moeten we hem serieus nemen?

Laura Batstra

Psycholoog, nam onslag bij de kinderkliniek waar zij werkte omdat ze vond dat er te vaak ADHD gediagnosticeerd werd. Volgens haar leg je, bij de diagnose ADHD, de oorzaak bij het kind, terwijl het nooit alleen de aanleg van het kind is. Zij maakt zich zorgen want wat doet een label met het zelfbeeld van een kind wanneer het opgroeit. Ik zou dat willen omdraaien: Wat doet het met het zelfbeeld van een kind dat het alleen maar negatieve ervaringen opdoet omdat hij niet gediagnosticeerd is? Punt van het verhaal van Laura is me een beetje onduidelijk gebleven, maar bij mij blijft een gevoel hangen dat ze zelf ook niet helemaal weet wat haar punt is.

En dan de ouders

Wat heeft Zembla die goed geselecteerd, zeg! Of zou het toeval zijn, dat er alleen maar ouders in beeld komen die tegen elke vorm van medicatie zijn? Een moeder heeft een oplossing gevonden in het een speciaal dieet. Zembla impliceert dat de moeite die het kost om uit te vinden op welke voedingsstof het kind reageert te groot is en dat er daarom uit gemak voor een pilletje wordt gekozen. De waarheid is dat er nog te weinig bewijs is gevonden van de effecten van voedingsmiddelen op ADHD. Geloof me, als het RED dieet van Lidy Pelsser had gewerkt bij mijn zoon, dan kreeg hij nu geen medicijnen  meer.

Balans

Ook oudervereniging Balans wordt nog even door de mangel gehaald. Mevrouw Paternotte mag haar zegje doen en weer gooit Zembla daar kwistig haar eigen sausje over. Mevrouw Paternotte vertelt dat de beeldvorming dat zij medicatie propageren niet de juiste is. ‘Hoe zou dat komen?’ hoor je de honingzoete stem van de interviewster vragen. Tja, hoe zou dat toch komen? Nou, bijvoorbeeld door programma’s als Zembla, die ervoor kiezen om heel eenzijdig en niet objectief het fenomeen ADHD te belichten. Zembla haalt nog even fijntes een aktie van Balans aan om ook langwerkende middelen in het basispakket van zorgverzekeraars te krijgen. Zembla trekt dit uit zijn verband en concludeert dat de aktie erop gericht is om alle kinderen aan de medicatie te krijgen. Onder druk van alle kritiek heeft Balans alle banden met de farmaceutische industrie verbroken. Met tegenzin, want het scheelt inkomsten, aldus Zembla.

Industrie

Als laatste onderwerp komt natuurlijk de farmaceutische industrie aan de orde. Hoe zij achter elke website over ADHD zitten. Hoe zij via allerlei instanties, artsen en specialisten hun medicijnen aan de man proberen te brengen, omdat zij zelf geen reclame mogen maken. Ze zouden zelfs een website hebben gemaakt voor het onderwijs! Leerkrachten worden op die manier ingezet om nog meer diagnoses voor elkaar te krijgen, zo suggereert Zembla. De financiële belangen zijn groot. De maker van de website zelf zegt dat een goede samenwerking tussen artsen en industrie ervoor zorgt dat ADHD op een goede manier onder de aandacht wordt gebracht. Daarbij wil ik nog aanvullen dat het meeste onderzoek naar ADHD (en andere ziekten) zonder de industrie niet eens uitgevoerd kan worden, omdat daar te weinig middelen voor zijn.

Het venijn zit in de staart

Een venijnige en suggestieve uitzending. Er helemaal op gericht om een verband te leggen tussen de farmaceutische industrie en overdiagnose van ADHD. Ik vraag me af wat de belangen van Zembla zijn???

Vanavond om 21.10 uur mogen we weer van een uitzending van Zembla genieten. Etiketkinderen, heet het deze keer, waarin Zembla onderzoekt waar de drang vandaan komt om kinderen in hokjes te plaatsen. Ik hoorde in de wandelgangen dat er zich al een hele pool met, door Zembla afgekeurde, ouders is die vinden dat diagnose juist richting geeft. Verder zijn er deskundigen uitgenodigd die hebben geweigerd mee te doen, vanwege het knip-en plakwerk van de vorige uitzending. Geeft je toch te denken.

Even voor de duidelijkheid: ik propageer geen medicatie. Wat ik vooral wil is een goede behandeling van ADHD. Die kan voor ieder kind anders zijn. Deskundigen zouden elkaar niet naar het leven moeten staan, maar de verbinding met elkaar moeten zoeken. Dat komt de behandeling ten goede. Respecteer elkaars standpunten en zoek samen naar oplossingen.

Zemblabla

Toch zit ik vanavond aan de buis gekluisterd…. #Zemblabla, twitter jij ook mee? Volgende week review ik deze uitzending in mijn Ezine – #Zemblabla – deel 2.

Tot dan!